Kto był smutny, dziś wesoły niechaj każdy będzie,

Bo jak w niebie, tak na ziemi pokój głoszą wszędzie,

Anieli weseli, Bóg się stał człowiekiem,

Ten się stał, który miał przyjść na świat przed wiekiem.

Zaraz Anioł z wesołością do pastuszków bieży,

Powiadając, iże w szopie Bóg i człowiek leży,

Biegajcie, witajcie zrodzonego Pana,

Padajcie, klękajcie przed Nim na kolana.

Pobieżeli do Betlejem czemprędzej pasterze,

Wygrywając z wesołością po drodze na lirze,

Krzykali, śpiewali: dana, dana, dana,

Padali, klękali, przed Nim na kolana.

Przygrywali bardzo pięknie, aż ono Dzieciątko,

Wzniosło rączkę błogosławić małe pacholątko,

Nas wszystkich grzeszników i po całe wieki,

Z pogańskiej, szatańskiej wyrwało paszczęki.^[1]