Już spakowałam twoje książki,

włożyłam do wielkiej paczki,

kupiłam sznur, niedługo wyślę.

Tamte pieniądze z białej szafki

oddałam, rzecz jasna, matce.

Prawie już o tobie nie myślę.

Czasem dzwonię w nieważnej sprawie,

na przykład: choruje pies.

Nic już nie wiem, nie pytam prawie,

i tylko ten stuk, ten stukot w głowie –

kto tam u ciebie jest?

Kto tam jest, kto tam jest...

Czyja grzechocze jak grzech

kostka lodu?

Kto tam u ciebie jest

od wschodu do zachodu?

Ręce mam teraz bardziej spokojne,

do miasta już tak się nie rwę.

Wciąż lubię wiatr i trochę czytam.

Myślę o śmierci, zanim zasnę,

bo to jest, być może, powrót.

Jestem wciąż niejasna, niesyta...

Czasem dzwonisz w nieważnej sprawie

i to jest prawdziwy test.

Nic już nie wiem, nie pytam prawie,

i tylko ten stuk, ten stukot w głowie –

kto tam u ciebie jest?

Kto tam jest...^[2]