Na Kujawach, na szerokich, żyznych polach

Szara leży mgła,

Ciężka, bezlitosna, bezsłoneczna dola

Ludzi w obcą stronę jak wiatr liście gna.

Kujawiakiem płacze wiatr w gałęziach drzew,

Umilkł nad polami każdy inny śpiew,

Tylko czarna rola w sobie krzepnie z bólu,

Zimną rosą płaczą drobne liście drzew.

Kujawiaczek, Kujawiaczek,

Gdzieś na obcej ziemi żali się i płacze,

Kujawiaczek, Kujawiaczek,

Jak jesienny wicher łka wśród drzew.

W tę kujawską ziemię, w tę kujawską czarną

Padło gęstym siewem krwi braterskiej ziarno,

Leży w niej głęboko, złote i gorące,

Czeka tylko wiosny, słońca.

I na pierwszy wiosny obudzonej wiew,

Śmignie prosto w górę bohaterski siew,

Zbudzą się Kujawy, ziemia umęczona,

Za broń chwycą, pomszczą krzywdę, ból i krew.

Kujawiakiem rozśpiewanym

Rozzłocą się w słońcu te kujawskie łany,

Kujawiakiem, Kujawiaczkiem...

Ze wzruszenia wierzby się popłaczą.^{[1], [2]}