Wędrował księżyc złoty,

napotkał ciemny las,

a w lesie kulomioty,

przy kulomiotach straż.

/I pyta, skąd my przyszli,

i pyta, co to jest,

i ani się domyśli,

że to nasz pierwszy chrzest./bis

Możesz dalej wędrować,

tysiące mil nas dzieli.

Nie trzeba kul marnować,

do ciebie nikt nie strzeli.

/Mamy swoje kłopoty,

nie trzeba nam twych trwóg,

niech grają kulomioty,

za lasem czyha wróg./bis

Została gdzieś dziewczyna

i płacze cały czas.

O, nie płacz, ma jedyna,

że chłopiec poszedł w las.

/O, luba, bądź spokojna,

i okaż, żeś jest dzielna,

nie taka straszna wojna,

nie każda kula celna./bis^[1]