Młodość i piękność mam,

kwiaty roznoszę,

Panów i ślicznych dam,

istne rozkosze,

Wszyscy szukają mnie,

biedny, bogaty,

Zarówno kwiatów chce

i kocha kwiaty,

Paniczów, panien rój,

gdy mnie otoczy,

Ta patrzy w koszyk mój,

ten w czarne oczy!

Ale nie wieczne są chwile radosne

Niedługo trzeba łzą pożegnać wiosnę!

Lato opuszcza nas, nadchodzi zima,

Z nią idzie smutku czas,

bo kwiatów nie ma;

Prysła uciechy nić,

Los idzie wspak,

Jak tu kwiaciarką być.

Gdy kwiatów brak!

Pora w ten smutny czas,

śnieżna i słotna,

Ja też jak w polu głaz

biedna, samotna,

Lecz wnet mi niebios Król

wraca dostatki,

Gdy wyjrzą z bujnych pól,

do słońca kwiatki,

Gdy wita ptasząt chór

jasne poranki

Najmilszej z nieba cór,

wiosny kochanki!

I znowu szuka mnie

biedny, bogaty,

Każdy bukietu chce

Prosi o kwiaty,

Znów mnie pań,

Panów rój

Co dzień otoczy

Ta patrzy w koszyk mój

Ten w czarne oczy,

Żal znika z moich lic,

śmiech tylko znam,

I już mi nie brak nic,

bo kwiaty mam!

Jakież to panów, pań

młodziuchnych roje

Zyskały serca dań,

przez kwiaty moje!

O wiosno witam cię

trwaj wiecznie nam.

Wszyscy kochają mnie,

bo kwiaty mam!^{[1], [2]}