Świt ponad lasem mgłą się niósł

w harcerski, łabędziowy gród.

Brzask promieniami słońca wpadł

pod namiotu szary dach.

A ponad cudną jeziora toń

dziwny krzyk się wzbił, łabędziowy śpiew,

i srebrną tęczą dzikiej melodii swej

w serca nasze wpadł i popłynął w krew,

i pozostał w nas!

Dzień, obozowy zwykły dzień

harcerskim rytmem pracy biegł.

Las, obozowy, wierny las

puszczańskiej tajemnicy strzegł,

a w przejrzystą taflę jeziora wód,

nenufarów biel, promień słońca spadł

i spłoszył blaskiem dzikich łabędzi rój,

zmącił ciszę wód, spokój wszystkim skradł

w obozowy czas!

Noc, czarodziejska, ciemna noc

usiadła tajemniczo w krąg.

Blask, krwawy ognia dziwny blask

nam wszystkim spojrzał w serca głąb.

A w czarnej tarczy jeziora wód

srebrny blask się krył, księżycowy nów,

a z dala lekki wiatr poprzez fale niósł

ptaków skrzydeł szum – nocy pieśń bez słów

w księżycową noc.

Już do odwrotu trąbka gra,

niechętnie wstaje siostra, brat.

Nic nie pomoże próżny żal,

bo znowu trzeba ruszać w świat.

A ponad srebrną jeziora toń

krzyk łabędzi rósł i popłynął w dal,

i w serca nasze rzucił obozu czar,

pozostawił ból i rozstania żal,

powrócimy tam!^[1]