Odkąd pamięta, zawsze stała

Na toaletce obok lustra

W białych baletkach, wychylona,

W powietrzu uniesiona nóżka.

Nudziła się wśród bibelotów,

Kurz wyłapując w suknię złotą,

I tylko z dołu perski dywan

Czasem jej puszczał perskie oko.

Laleczka z saskiej porcelany

Twarz miała bladą jak pergamin,

Nie miała Taty ani Mamy

I nie tęskniła ani, ani…

Aż dnia pewnego na komodzie

Prześliczny książę nagle stanął,

Kapelusz miał w zastygłej dłoni

I piękny uśmiech z porcelany.

A w niej zabiło małe serce,

Co nie jest taką prostą sprawą,

I śniła, że dla niego tańczy,

A on ukradkiem bije brawo.

Laleczka z saskiej porcelany

Twarz miała bladą jak pergamin,

Nie miała Taty ani Mamy

I nie tęskniła ani, ani…

Jej siostrą była dumna waza,

A bratem zabytkowy lichtarz.

Laleczka z saskiej porcelany

Maleńka, śliczna pozytywka.

Lecz jakże kruche bywa szczęście

W nietrwałym świecie z porcelany.

Złośliwy wiatr zatrzasnął okno

I książę rozbił się na amen.

I znowu stoi obok lustra,

Na toaletce całkiem sama,

I tylko jedna mała kropla

Spłynęła w dół po porcelanie.

Laleczka z saskiej porcelany

Twarz miała bladą jak pergamin,

Na zawsze odszedł ukochany

A ona wciąż tęskniła za nim.

Jej siostrą była dumna waza,

A bratem zabytkowy lichtarz.

Laleczka z saskiej porcelany

Maleńka, smutna pozytywka.^[1]