Spóźnili się na pociąg świata

odtąd czekają

jak z bicza trzasł przemknęły lata

czas w miejscu stanął

W gazetach krzyży rośnie rząd

nad kolegami

przed wojną to w szwach pękał dom

a teraz sami

Landrynek przechowują stos

w starym bufecie

opowiadają wszystkim wkrąg

o dobrych dzieciach

Tyle by mieli przecież im

do po milczenia

i w głowie nie postanie myśl

że czas to pieniądz

Daremnie wzrok wbijają w drzwi

tuląc w objęciach

tych, co znów nie zdążyli przyjść

wnuki na zdjęciach

Gdy wreszcie w pustych stanie drzwiach

zła Czarna Pani

to poczęstują, żaden strach

ja landrynkami

Wtedy zatrzyma was na chwilę

śmierć tych, co byli waszym życiem

czas chciał, wiec zostać muszą w tyle

odżałowani pracowicie

Potem wrócicie do swych zajęć

zajęci czasem, a czas wami

dopóty czas jest wasz, dopóki

nie zostaniemy wreszcie sami

Dopóty czas jest wasz, dopóki

nie zostaniemy wreszcie sami

smutno czekając na swe wnuki

wraz z niechcianymi landrynkami.^[2]