Łaska nieba górnego, dziwną rzecz sprawiła,

U ludzi, Panna czysta Syna porodziła,

Którego żaden rozum ogarnąć nie może,

Bo któż tę tajemnicę Wcielenia rozwiąże.

Zstępuje na ten padół, Bóg wiecznej światłości,

Żywot sobie obrawszy, w Panieńskiej czystości.

Gdy bez zmazy się rodzi Syn Ojca jedyny.

Do obory zstępuje, o jakie nowiny?

Ludzką odmianę czyni ten Pan czci bogaty,

Królewicz, patrz, przychodzi na ten świat bez szaty.

Członki Jego pieszczone, w żłobie położone,

Zimnem przy niedostatku przykrem uziębione.^[1]