Mój tata długie lata samotnie żył,

W Eddystone znanym latarnikiem był.

Aż kiedyś, pewnej nocy usłyszał śpiew,

Spotkał syrenę i ożenił z nią się.

Jo – ho – ho, powiało nam,

Błyska latarnia, płyniemy tam.

I urzekła mego ojca wdziękiem swym,

I każdą noc spędzała z nim.

Z syreną mój tata troje dzieci miał.

Pierwsze córka, drugie córka, a trzecie to ja.

Jo – ho – ho, powiało nam,

Błyska latarnia, płyniemy tam.

Pierwszą ktoś złowił i tyle wiem, że

Jako danie na stole znalazła się.

Druga z domu odpłynęła w dal,

Gadająca ryba robi w cyrku szmal.

Jo – ho – ho, powiało nam,

Błyska latarnia, płyniemy tam.

Czyściłem zwierciadła, wtem słyszę: „A-hoj!”

Przypłynęła mamusia i usiadła na boi.

„Chodź tu syneczku, usiądź obok mnie,

I opowiedz, jak żyją córeczki me.”

Jo – ho – ho, powiało nam,

Błyska latarnia, płyniemy tam.

Powiedziałem jej to samo, co przed chwilą wam

I mamusia zaraz zniknęła wśród fal.

Tylko echo przez chwilę powtarzało jej głos:

„Do diabła z latarnikiem, niech piorun spali go!”

Jo – ho – ho, powiało nam,

Błyska latarnia, płyniemy tam.^[2]