Lato z ptakami odchodzi,

wiatr skręca liście w warkocze,

dywanem pokrywa szlaki,

szkarłaty wiesza na zboczach.

Przyobleka myśli w kolory,

w liści złoto, buków purpurę...

Palę w ogniu letnie wspomnienia,

idę wymachując kosturem.

/Idę w góry cieszyć się życiem,

oddać dłoniom halnego włosy,

w szelest liści wsłuchać się pragnę,

w odlatujących ptaków głosy./bis

Słony pot czuję w ustach,

dzień spracowany ucieka.

Anioł zapala gwiazdy,

oświetla drogę człowieka.

Już niedługo ogień rozpalę

na rozległej górskiej polanie,

już niedługo szałas zielony

wśród dostojnych buków powstanie.

Idę w góry...^[2]