Starym zwyczajem, żołnierze młodzi,

Z kolędą dzisiaj przed Wami stajem!

Chrystus się rodzi – i gwiazda wschodzi

Nad krwią przesiąkłym ojczystym krajem.

A trzej królowie niosą już dary:

„Polskę wskrzeszoną cudami wiary!”

Za nimi idą przez pola chwały,

Ci co zginęli w trudach i męce...

Jasne ich dusze skrył orzeł biały

W orszaku królów, w bożej stajence

I odtąd zawsze w polskiej kolędzie

Sławę ich czynów opiewać będzie!

A potem idą z darami swymi

Przeróżnej broni ranni żołnierze

I niosą męstwo w ojczystej ziemi,

Czyny Legionów, potem w ofierze

Swoją z Królestwa przyniosą sławę,

Aż w końcu dadzą Bogu – Warszawę!

Starym zwyczajem, żołnierze młodzi

Z kolędą dzisiaj przed Wami stajem!...

Szczęśliwa gwiazda na niebie wschodzi,

Nad owym biednym męczeństwa krajem...

Idą królowie – i niosą dary:

„Polskę wskrzeszoną cudami wiary!”

Zwycięstwa dzień poprzedza trudu wiele!

Nim walki zaświta kres,

Śmiertelny cień

Błąka się gdzieś na gruzach i popiele,

Aż z górskich zrodzi się łez

Zwycięstwa dzień!

Zwycięstwa dzień przypadnie tym w udziale,

Co wsparci cudem wiary

Ufają weń –

Tym, co dążyli do celu wytrwale

I nieśli moc ofiary –

Zwycięstwa dzień!

Niech Wasze męstwo będzie jak zadatek

Wielkich, szczęśliwych dla narodu godzin

I niech ta Wilia i niech ten opłatek

Będzie pamiątką Wolności narodzin.^[1]