Po męce życia bez iskry nadziei,

Dziś nowe światło jutrzenki nam wschodzi,

Bo sztandar walki dla świętej idei

Wyście podnieśli, bojownicy młodzi!

Wy nie lękając się trudu, mozołu,

Szliście w bój mówiąc: „Ojczyzna nas woła”,

A tutaj fala wrogiego żywiołu

Zalała miasto rodzinne i sioła.

Wyście w bój poszli, a tu ręka wroga

Co dzień pisała w moskiewskiej gazecie,

Że już nad wami niema łaski Boga,

Że, jak śnieg z wiosną, tak Wy już zginiecie!

Ach! Wy nie wiecie, jakie to męczarnie

Czytać wieść taką. I choć człek nie wierzy,

By krew ofiarna przelała się marnie,

To nie ma siły klęknąć do pacierzy.

Czasem wieść przyszła tajemna, niepewna,

Żeście zwycięzcy i wrogów gromicie,

Wtedy łza w oku rozbłyskała rzewna,

Bo z taką wieścią wracało nam życie.

Potem gdy armat przycichały głosy,

To twarze nasze aż bielały z trwogi,

Aby Wam klęski nie dały niebiosy

I by tu dalej nie rządziły wrogi.

Dziś, my już wiemy, że łzy naszych braci,

I krew przelaną na polach Grochowa,

I las szubienic Moskalom zapłaci

Waszymi dłońmi Nemezis dziejowa.

Więc cześć Wam, cześć Wam waleczni żołnierze

Walczący w znoju. Za Wasz trud i męki

Z dalekiej strony do Was płyną szczerze

Wysłane słowa serdecznej podzięki.

Choć nic ponad to więcej nie możemy,

Co dzień się modlić będziemy w pokorze:

„Dla swego szczęścia, Panie, nic nie chcemy,

Ale Legionom, daj zwycięstwo Boże!”^[1]