Cześć Tobie, sława, polski żołnierzu,

za Twą ofiarę ducha i krwi;

Tyś był z Wolnością zawsze w przymierzu,

gdy ją gnębili mocarze źli!

Na obcych ziemiach, za obcą sprawę

zwycięstwem błyszczał Twój dzielny miecz;

dzisiaj Ci losy dały łaskawe

iść w bój pod hasłem: „Z Moskalem precz!” –

Ze zgliszcz popiołów Ojczyzna wstaje

– jak z ognia feniks, bajeczny ptak –

i między wolne liczy się kraje,

na dawnej chwały powraca szlak.

Na krwią upojnym, ojczystym łanie

za Wolność walczysz ochotnie znów,

a Twój miecz dzielny krzesze świtanie,

ten najpiękniejszy z marzonych snów!

Iż nam nie straszna horda plugawa,

iż nam nie groźny jej hetman, car,

Tobie, Żołnierzu, dzięki i sława,

Twego to miecza bezcenny dar!

Iż syny nasze i wnuki nasze

w pokoju żywot swój mogą wieść,

Tobie podzięka, cne plemię lasze,

Tobie żołnierzu, sława i cześć!^[1]