W malinowym chruśniaku


zapodziani po głowy


całkiem zbędni już światu


kryją się kochankowie.



Ręce sokiem skrawawione,


słona słodycz na skórze,


spływa w usta spragnione –

grzech nadciąga jak burza.



Kroplą soku najsłodszą


nasze usta złączone –


milkną. I coraz głośniej


krew się burzy czerwona,



Malinowa purpura 
chmurą spływa na oczy,


purpurowa wichura


ciał obłoki unosi.



Coraz prędzej, goręcej – 
malinowa krew tętni,


drżące usta i ręce,


coraz prędzej i prędzej.



Sok w owocach się burzy,


słodycz jak burza wzbiera,


malinowa się róża


pośród liści otwiera



Teraz cisza. Na ustach


stygnie kropla czerwona;


świat, co chwilę nie istniał


znów nas bierze w ramiona.



Przywróceni istnieniu,


tak niezbędni znów światu,


niby ze snu zbudzeni


w malinowym chruśniaku.^[2]