Odurzony tanim winem

I rozrywką równie tanią,

Leżę sobie pod Lublinem

A tu nagle… anioł.

Identyczny, jak z pacierza,

Skrzydło kładzie mi na skroń

– Leszku, synu Kazimierza,

Goń za wrogiem, goń!

Ledwo co przysnąłem sobie

A ten mi do ucha skrzeczy

Śniło mi się siedem kobiet

Z tego trzy do rzeczy,

A tu anioł do mnie zmierza,

Miecz mi wciska w prawą dłoń,

– Leszku, synu Kazimierza,

Goń za wrogiem, goń!

Czy to północ, czy południe,

Letni skwar, czy zima sroga,

Z każdym rokiem coraz trudniej

O dobrego wroga,

Człowiek drogi szmat przemierza

Żeby się wystarać oń

– Leszku, synu Kazimierza,

Goń za wrogiem, goń!

Ciemne chmury wiszą nisko

Zaraz nam pobudka zagra,

Przeczesując kartoflisko

Rolnik szuka szwagra

A jak chuchnie, to uderza

Raczej nie eau de Cologne

– Leszku, synu Kazimierza,

Goń za wrogiem, goń!

Obudziłem się w ogórkach

Wszędzie wojska od cholery

Moja żona, czyli córka

Jana i Chimery

Łasi mi się do pancerza

Patrzy w oczu moich toń

– Leszku, synu Kazimierza,

Goń za wrogiem, goń!

Przez anioły się niestety

Różne szanse zaprzepaszcza

No bo weźmy te kobiety

A te trzy to zwłaszcza,

Człowiek chętnie by poleżał,

A ten wzywa cię na koń,

– Leszku, synu Kazimierza,

Goń za wrogiem, goń!^[1]