Sam nie rozumiem, skąd to mi się bierze,


że jestem mitologiczne zwierzę,


ni to świnio-byk, ni to koto-pies,


w ogóle z innych stron.



Idę, powiedzmy, wieczorem z Arturem


i nagle: księżyc wschodzi nad murem,


Artur ostrzega, bo dobry kolega:

– Nie patrz. – A ja jak bóbr:


liryka, liryka,


tkliwa dynamika,


angelologia


i dal...


liryka, liryka,


tkliwa dynamika,


angelologia


i dal.



Wy się nie dziwcie, śliczni panowie,


sześć lat po świecie tułał się człowiek,


a tutaj Polska i harfa eolska,


w ogóle cud jak z nut:


liryka, liryka,


tkliwa dynamika,


angelologia


i dal...


liryka, liryka,


tkliwa dynamika,


angelologia


i dal.



A po pogrzebie pod korniszon


niech epitafium mi napiszą:


Tu leży magik i małpiszon,


pod spodem taki tekst:

„Liryka, liryka,


tkliwa dynamika,


angelologia


i dal...


liryka, liryka,


tkliwa dynamika,


angelologia


i dal”...^[2]