Jedyna ma, to zaledwie kilka dni,

a ja nie mieszczę łez, zagryzam wargi.

Dotykam się, jak to zwykłaś robić Ty,

wyczuwam, wyczuwam Cię

w zapachu ubrań.

A niebo znów na głowę spada mi.

I nadziei coraz mniej na słońce.

Tak trudno jest zasypiać, budzić się,

gdy imię Twoje echem odbija się od ścian.

A te dni ciszy które, które dzielą nas,

podpowiadają mi złe obrazy.

Muszę to przespać, przeczekać,

przeczekać trzeba mi,

a jutro znowu pójdziemy nad rzekę.

Jedyna ma, pora kończyć już.

Pielęgnuj obraz mój w swym sercu.

Jestem wodą, do której raz włożywszy dłoń

nigdy nie zdołasz jej zapomnieć

A te dni ciszy które, które dzielą nas,

podpowiadają mi złe obrazy.

Muszę to przespać, przeczekać,

przeczekać trzeba mi,

a jutro znowu pójdziemy nad rzekę.^[2]