Gdy się drozdy rozśpiewają

wokół naszej wsi,

piszę wówczas list do ciebie,

w którym pieśń ich brzmi.

Gaj brzozowy obok drogi

sięga naszych wrót,

a w tym gaju brzmi wieczorem

chyba tysiąc nut.

Jedna nuta – kocham – dzwoni,

druga mówi mi – czekam,

trzecia pyta, kiedy wrócisz,

że tęsknię, czwarta nuci.

Potem wszystkie nuty w gaju

moje serce pocieszają:

po rozłące będzie ślub,

śpiewa tysiąc nut.

Na postoju, mój jedyny,

napisz długi list,

czy ty też wieczorem ciepłym

słyszysz drozdów gwizd.

Może ciebie tylko tutaj

tak wzywają wciąż

w rozwinięty, w roztęskniony,

w rozśpiewany gąszcz.

Jedna nuta...^[1]