Pod szumem wierzb i białych brzóz

płynęła łódka w dal.

/A wiatr ten szum daleko niósł

i grał z pianą fal./bis

Po rzece wioseł ślad się snuł

blaskami wabiąc wzrok.

/Od chwili tej, kolego mój,

niejeden minął rok./bis

Choć każdy poszedł inną z dróg,

w tętniący pracą świat,

/druhowi wiernym został druh

jak za młodzieńczych lat./bis

Dziś ojczystego nieba blask,

nam po dawnemu lśni,

/jak gdyby znowu niosła nas

łódeczka z dawnych dni./bis

Nie znamy co to kres czy brzeg,

swobodna droga w dal,

/a wiatr przyspiesza łodzi brzeg

i igra z pianą fal./bis^[1]