Gdybym się urodził w mieście Łodzi przed stu laty

Do ogródka Kowalskich nocą bym chodził zrywać kwiaty

Moją ukochaną byłaby prześliczna

Córka zawiadowcy stacji Łódź Fabryczna

Kochałbym ją i ściskał chyba lat trzysta

Żyd u którego byśmy mieszkali byłby fabrykantem

Ludzie by moja dziewczynę nazwali łódzkim brylantem

Troszczyłbym się o nią i szalałbym za nią

Za moja prząśniczką dzieweczką jak anioł

Kupowałbym jej najlepsze ciuszki

Nawet Halkę Moniuszki

Co dzień o piątej Iwan Kitafan otwierał by kantor

Tuwim tłumaczyłby wiersze Staffa na esperanto

Wtedy mały Julek nosił szkolna teczkę

Dziś na Piotrkowskiej ma ławeczkę

Przy niej miejscowy kwiat kapitalizmu

Używa wulgaryzmów

Inaczej było sto lat temu nie tylko z nami

Amerykanie nie mieli problemów z wyborami

Carscy żołnierze na ulicach łódzkich

Ale już za chwile marszałek Piłsudski

Powie im, że w sumie ich nie wygania

ale że „da swidania”

Gdybym się urodził przed stu laty w dobrej rodzinie

Uczyłbym się w szkole dla dzieci bogatych gry na pianinie

W ogóle dzieciństwo mógłbym mieć fajne

Chodziłbym do klasy z małym Rubiensteinem

I roślibyśmy na chwałę kultury

Takie dwa Artury.^[1]