Nastała cisza nocą ponurą,

ćmy tylko wkoło latały,

spokojny księżyc skrył się za chmurą

i gwiazdy błyszczeć nie śmiały./bis

Na czarnej wieży zamku Ojcowa

wybiła północ w zegarze;

ten odgłos coraz głębiej się chowa

i w głuchej ginie pieczarze./bis

Powstała z łoża piękna Ludmiła,

przelękła sennym marzeniem,

bijąca północ w niej się odbiła,

przejmując duszę wzruszeniem./bis

Widziała we śnie swego Kaźmierza,

jak z nią się żegnał na wieki,

krew wytryskała z piersi rycerza,

śmierć zawierała powieki./bis

Z jej smutkiem smutek ojca przybywał,

rozdziału nie zniósł z Ludmiłą,

dzień po jej stracie w łzach mu upływał,

cierpienie w grób go wtrąciło./bis

Na wieczną pamięć ojca miłości

Ojcowem zamek nazwano;

tu dawniej, czcząc ich pamięć i kości,

na grób ich kwiaty sypano./bis^[1]