Świadoma swoich chwil ostatnich

Na tym przeklętym łez padole

Z myśli rozdartych i bezładnych

Sporządzam mą ostatnią wolę.

Ze świata, który tkwi w zamęcie

Brnąc ku światłości wiekuistej

Zostawiam dla was w testamencie

Zwięzłą receptę na truciznę:

Wrzućcie do kotła, jeśli wola,

Pogardę dla gorących w wierze

I kilka ździebeł rwanych z pola

Waszych codziennych sprzeniewierzeń.

Dodajcie wasze małe zbrodnie

Tak łatwe w tłumie do ukrycia

Które tłumaczyć chcecie zgodnie

twardymi regułami życia.

Dodajcie owej nienawiści,

Co choć jest tępą i bezkrwawą

Lecz żyje w każdej waszej myśli

I jest codzienną waszą strawą.

Dodajcie waszą zwykłą pychę

Sny o potędze, czcze złudzenia.

Protestów waszych szepty ciche

I wrzask chóralny przyzwolenia.

Minionej chwały zwiędłe kwiecie

I wciąż obecny smak przegranej

To czego widzieć już nie chcecie

I to co widzieć jest wam dane.

Strach co wam w gardłach tkwi jak kołek

Próżność, co nigdy w was nie słabła

Grosz odłożony dla anioła

Z żołdów płaconych wam przez diabła.

A gdy się już ten jad uwarzy

Niech każdy czerpie go w swą czaszę

Przejrzyjcie się w tej lepkiej mazi

A potem pijcie, bo to wasze.

Niech się mój jad rozlewa wokół

I niechaj jątrzy wam sumienie

I burzy wam wasz błogi spokój

Karmiony Niedopowiedzeniem

OTO wyznanie mojej wiary.

Jad co potęgę ma tak wielką.

Lukrezia B. – Księżna Ferrary

Nazwana przez was Trucicielką^[2]