Idzie miesiąc przez niebo, o chmury się potyka,

mocno świeci w czarnym bezdrożu -

zaczepił promieniami o twarz lunatyka

śpiącego w srebrzystym łożu.

Lunatyk w śnie się miota obok srebrnej żony,

zrzuca z siebie siwe atłasy

i wstaje z łoża śpiący, i patrzy stęskniony

oczyma z perłowej masy.

Długi promień się zwinął wkoło lunatyka,

ciągnie go mocno pod łokcie -

on zaś z sennym uśmiechem nieżywego Chińczyka

zakrzywia srebrne paznokcie.

Po czym lunatyk z cieniem, jak dwa koty zwinne,

biały jeden, z czarny drugi,

przez sypialnię z balkonu przechodzą na rynnę,

trzymając się srebrnej smugi.

Tymczasem z okna spadły ciche, białe kraty,

a dziwadła wypełniły pokój

ktoś otulił brokatem w księżycowe kwiaty

srebrną żonę, leżącą na boku...^[3]