Żył raz pewien słynny naukowiec

Profesor Nauk Geologicznych

Co pracował jako wybitny fachowiec

Przy wyszukiwaniu łupków bitumicznych.

Niewiele jest ludzkich grupek

Dokładnie i bezbłędnie wiedzących

Co to znaczy bitumiczny łupek

/chyba że dupek i do tego dzwonny/.

I my także się na tym nie znamy,

Nie wiemy jakie ma zastosowania,

Tylko tak na plus minus przypuszczamy

Że jak łupek, to zapewne do łupania.

Może kiedy kogoś łupnąć trzeba?

Lub do wyrobu sztucznych łup na pomidory?

W każdym razie gość zarabiał na kawałek chleba

Wiercąc w ziemi głębokie otwory,

Różne skały badając przez lupę

I wyrzucając je zaraz

Z okrzykami: – To nie łupek, to nie łupek, to nie łupek,

I to też nie łupek, kurdebalans!

Tak pracował wiercąc kamień, piach i błoto

Włosy mu się z czasem przerzedziły,

Aż raz nagle natrafił na złoto

Pod postacią o ...gdzieś takiej grubej żyły...

Zaraz mu na szyi wyszła gula,

Chciał coś krzyknąć, ale na próżno,

Więc pochwycił flaszkę z napisem „Vistula”

I się prawie natychmiast urżnął.

Podopuszczał się różnych ekscesów

Ze sprzątaczką o nazwisku Zofia Kaczka,

Przyczem darł się: – jestem bliski sukcesu!

– Jak to bliski? – zapytała sprzątaczka,

jodynując sobie w międzyczasie kota,

Który odniósł obrażenia liczne.

– A bo – wyjaśnił geolog – w pobliżu złota

Występują czasem łupki bitumiczne!

...tak tak, jak byśmy na tę historię nie popatrzyli,

Zbyt wąska specjalizacja stwarza szlachetnych debili.^[1]