My zawsze na czele idącej w świt fali

Do pracy, do boju idziemy;

Nasz duch jest z granitu, a serce ze stali,

Więc my zwyciężymy, to wiemy!

Ta wiara w zwycięstwo dodaje nam siły,

A wrogów osłabia ataki,

Wskazuje tradycję powstańczej mogiły,

Przeszłości wspomina nam szlaki.

Miłością złączeni idziemy na szczyty

Bezkresne oglądać krainy

I skały zwyciężyć wiekiem niespożyte,

Odnowić zniszczone ruiny.

Ojczyznę zbudujem wielką i potężną,

Dodamy jej siły do pracy,

W potrzebie zaś dłonią i piersią swą mężną

Osłonim ją – Lwowscy Czwartacy!^[1]