W roku dziewięćset czternastym

Nad Lwowem, stołecznym miastem,

Przeszła wieść, przejęła groza,

Że Moskale wojną grożą.

Więc krzyknęły lwowskie dzieci,

Znane zuchy w całym świecie:

„Boże, dzięki Ci, nadszedł wreszcie czas,

By Moskali zniszczyć raz!”

Zapał zapanował wszędzie

Na to cesarskie orędzie,

Które zaraz drukowano

I po mieście rozlepiano.

Każdy czyta wieść niemylną,

Kartę mobilizacyjną,

Zaraz spieszy więc w cytadeli próg,

Bo zagraża miastu wróg.

Pod Buskiem(1) się zatrzymali,

By wstrzymać pochód Moskali.

Tam stoczyli bitwę krwawą,

Bohaterską, niebywałą.

Pułk trzydziesty...Boże miły!

W dziesięćkrotne wali siły,

A moskiewska dzicz prze do szturmu znów,

Więc cofamy się na Lwów.

O, nasz Lwowie ukochany,

Spotkał cię los niesłychany,

Cały jesteś zasmucony,

Przez twe syny opuszczony(2).

Przez wielki napór Moskali

Bez wystrzału cię oddali.

Nie pomoże nic, serce kraje się,

Gdy żegnamy mury twe.

Pod Janowem(3) znowu stają

I jakby się namyślają:

Cośmy dobrego zrobili,

Żeśmy drogi Lwów rzucili?

Więc na nowo brzmi zachęta:

„Wal w moskiewskie regimenta!”

Pobiliśmy ich. chcemy iść na Lwów,

Przyszedł rozkaz: „Cofać znów”.

Wieść radosna! Boże żywy!

Nasi robią ofensywę(4)!

Już Moskale uciekają,

Po drodze cięgi zbierają.

A pod Przemyślem(5) najwięcej,

Padło ich tam sto tysięcy.

Sytuacja znów, zmieniła się znów,

Może wyruszym na Lwów?^{[1], [2]}