Gdy po ćwiczeniach wolny mamy czas,

A do dzieweczki aż się serce rwie,

W skraju doliny, gdzie się kończy las,

Stoi gospoda – „Pod Strzelcem” się zwie.

Jest tam dziewczę ładne, młode,

Śmigłe jak motyla lot,

Oczy jej są iskier pełne,

Zwą ją wszyscy Madelon.

W snach widzimy ją,

W dzień budzi serca żar,

Bo to jest Madelon,

To miłość i czar.

Gdy Madelon do stołu nam podaje,

Spokoju nie da nigdy gości rój,

I każdy szepcze w uszko słodkie baje,

I każdy szepcze na sposób swój.

Bo Madelon jest dla nas tak łaskawa,

Że choć uszczypniesz, lub pogłaszczesz ją,

Nie gniewa się, śmiech jej obroną całą,

Madelon, Madelon, Madelon.

Choć w domu każdy ma po bogdance,

Która nas czeka długi wojny czas,

Lecz daleko, by szepnąć kochance

O ciężkich trudach, co czekają nas.

Licząc dni rozłąki naszej,

Czując miłość w sercu swem,

Co chcieli powiedzieć Hali

Idą wyznać Madelon.

W kąciku całus brzmi,

A jej wciąż szepcze on,

Halę musisz mi

Przypomnieć, Madelon.

Gdy Madelon do stołu nam podaje…^[1]