Skąd przychodził, kto go znał

kto mu rękę podał kiedy

nad rowem siadał, wyjmował chleb

serem przekładał i dzielił się z psem

tyle wszystkiego co z sobą miał

majster Bieda.

Czapkę z głowy ściągał gdy

wiatr gałęzie chylił drzewom

śmiał się do słońca, śpiewał do gwiazd

drogę bez końca co przed nim szła

znał jak pięć palców, jak szeląg zły

majster Bieda.

Nikt nie pytał skąd się wziął,

gdy do ognia się przysiadał

wtulał się w krąg ciepła

jak kożuch znużony drogą wędrowiec Boży

zasypiał długo gapiąc się w noc

majster Bieda.

Aż nastąpił taki rok

smutny rok – tak widać trzeba

Nie przyszedł Bieda zieloną wiosną

Miejsce, gdzie siadał zielskiem zarosło

I choć niejeden wytężał wzrok

choć lato pustym gościńcem przeszło

z rudymi liśćmi, jesieni schedą

wiatrem niesiony popłynął w przeszłość/ *3

majster Bieda.^[2]