Dwie siostry – Wąsawa i Drawa

Złocieniec sobie upatrzyły

Pierwsza trzpiotka – druga matrona

Jedna drugiej dodaje siły

Drawa tak leniwie płynie

zamyślając się na zakrętach

po drodze znaki kładzie wodne

i wciąż tak wiele pamięta

Tu Joachim - stary Niemiec

Z poddasza schodził po zmierzchu

Choć mówił tylko z germańska

Do końca został w Złocieńcu

Szmacianka - to była fabryka

Dziś smutne listy tka do Boga

Bo teraz hale takie puste

I nikt nie może tu pracować

Złocieniec złotem już nie błyszczy

W Złocieńcu wilgoć łasi się do nóg

Przejazdem dobrze być w Złocieńcu

Chopin tu pewnie źle by się czuł^[2]