Z nadziemskich tyś przybyła stron

Tak tuląc mnie zawołał on

Życia ozdobo!

A wtem to słodkie sam na sam

Przerwało płaczem swoim nam

Malutkie bobo

On pobladł strasznie zatrząsł się

Zawołał „Okryj serce me

Wieczną żałobą

Lecz proszę bardzo nie trać słów

Zkąd tu się wzięło zaraz mów

Malutkie bobo”

Przybyło pocztą dziś co tchu

I dużo krzyku wniosło tu,

Razem ze sobą

Bo siostra ma już pociech dość

A dziś zjawił się nowy gość

Malutkie bobo

Więc wzięłam je a ty się lecz

Bo podejrzenie znana rzecz

Jest złą chorobą

On ukląkł czepił się mych rąk

Tyś anioł a to miły bąk

Malutkie bobo

I co dzień tak przepraszał mnie,

Gdyśmy chwileczkę byli gdzie

Sami ze sobą

Że ślub się odbył wnet raz dwa

I dziś już swoje własne ma

Malutkie bobo.^[1]