Raz pewien młody farmer, co mieszkał w Salisbury Plain

Pokochał córkę lorda i przychylność zdobył jej.

A lord się tak wystraszył o słodkiej córki los,

Że wychłostał chłopca batem i na ocean wysłał go.

Panuj nam Brytanio! Sześć pensów – to jest grosz.

Guzik i szylingi dwa na twój żołd.

Zataczał się Atlantyk, bywa tak w sztormowy dzień.

Za burte wypadł farmer, rekinom złym na żer.

I zniknął z oczu szybko, lecąc głową w dół.

Poszedł wprost na dno. Zanim krzyknął kto, już na wodzie został tylko wir.

Panuj nam Brytanio! Sześć pensów – to jest grosz.

Guzik i szylingi dwa na twój żołd.

Gdy łodzie opuszczono, żeby szukać jego zwłok.

Cały w bryzgach pian skoczył wyżej want i krzyknął nam tak przez nos:

„O moi drodzy kumple! Nie opłakujcie mnie.

Właśnie wziąłem ślub z córka króla mórz. Syrena moją żona jest.”

Panuj nam Brytanio! Sześć pensów – to jest grosz.

Guzik i szylingi dwa na twój żołd.^[2]