Mamy przyjaciela, Chrysta Zbawiciela,

Wieku dzisiejszego.

Słowo niestworzone, z Panny narodzone,

Z żywota czystego.

Przyjaciel to drogi! On niebieskie progi,

Opuścił z daleka.

Aby z grzechu tego, na poły żywego,

Uzdrowił człowieka.

Przeto człowiek każdy, niech pamięta zawdy,

Jak się starać o to,

By tego Wiecznego, Przyjaciela swego,

Szanował nad złoto.

Już grzech poniechajmy, z Jerycha biegajmy,

Prosto do Betlejem.

Betlejem dom Chleba, który przyszedł z nieba,

Ten jedząc nie mdlejem,

Tam przyjacielowi, Odkupicielowi,

Z Królmi ofiarujmy,

Serce swe z czystością, a potem z pilnością,

Grzechom nie folgujmy.^[1]