Mario! Pamiętasz tamto lato,

Jak bezszelestnie ten czas płynął,

Zielone wzgórza nad Juratą...

(Przepraszam bardzo nad Soliną).

Mario spójrz przyszła jesień,

Spłynął na ziemię złoty liść,

Smutny ogrodnik w koszu niesie

Naszej miłości zwiędłą kiść.

To wszystko Mario sentymenty,

Ostatni kasztan na ziemię spadł,

I święty spokój wszystkich świętych,

Za chwilę Mario listopad.

Niech Ci się Mario świat zakręci,

Jak liście, które lecą z drzew,

Niech pozostanie w Twej pamięci

Kochanka Twego śpiew.

Mario! Pamiętasz te poranki,

Te popołudnia, te wieczory,

Gdyśmy z niebiańskiej filiżanki...

(Mój Boże co za metafory).

Gdyśmy spijali Boskie wino

I zasypiali snem ułudnym,

Ty obsypana koniczyną,

Ja obsypany czymś paskudnym.

To wszystko Mario sentymenty,

Ostatni kasztan na ziemię spadł,

I święty spokój wszystkich świętych,

Za chwilę Mario listopad.

Niech Ci się Mario świat zakręci,

Jak liście, które lecą z drzew,

Niech pozostanie w Twej pamięci

Kochanka Twego śpiew.

Czekaj, za chwilę będzie wiosna,

Zieleń pokryje smutku chrust,

I znów poczuje słodki posmak

Twoich pachnącym różą ust.

Tęsknie do Ciebie w koniczynie,

Tęsknie do twoich ócz niebieskich,

Ale na razie mam jedynie

Trzydzieści dziewięć i trzy kreski.^[1]