Andrusie, andrusie, marne twoje życie,

Chciałeś coś zarobić, nie udało ci się.

I nie miałeś za co kupić,

I musiał swą porcylkę na tabak obrócić.

Tabaki zażyję, łzy z oczu płyną,

Wspomnęć ja se nie raz na wolność jedyną.

Świeci miesiąc, świeci, niedaleko słońca,

A memu nieszczęściu nie ma nigdy końca,

I nigdy nie będzie, i nigdy nie będzie,

Będę ja narzekał na niewolę wszędzie.

Nie tak na niewolę, jak na tych strażników,

Co mnie tu wsadzili, zegarek mi wzięli, a kajdany dali.

Wstaję jutro rano – tylko cztery ściany,

Przychodzi asesor, ogląda kajdany.

Ciało poranione, a kajdany skrwawione.

Matko moja, matko, coś mnie wychowała,

Czegóżeś się, czegóż, ze mnie doczekała?

Smutku i frasunku, smutku i frasunku,

Teraz mnie prowadzą, jak psa na postronku.

Nie tak na postronku, jak na grubej linie,

Teraz ci mnie tam Piotrków nie minie.

A piotrkowski sędzie, wy go dobrze znacie,

Jak on rozsądzi, to na całe życie.

A piotrkowski hereśt sibrem wybijany,

Kto się tam dostanie, z wielkiem opłakaniem.

Wykupcie mnie, wykupcie, czterma tysiącami!

Wykupić cię nie chcemy, bo ty to wypłaczesz swoimi oczami.^{[1], [2]}