Synowie Francji, dzieci chwały,

dziś dla nas nadszedł wielki dzień.

Toną we krwi tyranii sztandary,

groźnie przeciw nam wznoszą się./bis

Słyszycie, jak po miastach, we wsi

żołdactwo wciąż wasz sieje płacz,

napada, wdziera się do bram

i morduje wam żony, dzieci.

Za broń chwyć, naprzód marsz!

Obywatelu, walcz!

Idź więc, idź więc – niech wraża krew

popłynie w bruzdach miedz.

Ta banda zdrajców, tchórzy bladych

i króle knują przeciw nam.

Oni chcą nam ukuć kajdany,

okryć nas najstraszniejszą z hańb./bis

My związać ni skuć się nie damy,

bo wielki jest dziś ludu gniew,

a że w nas wolna płynie krew,

nie będziemy niewolnikami.

Za broń chwyć...

Ojczyzna świętą miłość budzi

i naszą mściwą wiedzie dłoń.

O wolności, cudna wolności

spraw, by wroga zmogła ta broń./bis

Pod sztandar nasz przybądź zwycięstwo,

bo narodu krzyk wzywa cię.

Wróg padnie, wzięci nasza pieśń

głosząc chwałę i ludu męstwo.

Za broń chwyć...^[1]