Gdy czołgi jadą, ziemia drży,

dla pancerniaków przeszkód nie ma,

bo w wieży czołgu ja i ty,

a wokół nas ojczysta ziemia.

Bo ty i ja

z tej ziemi jesteśmy,

i czołgu stal,

jak my, z tej ziemi też.

I prawem nam

jej łzy i jej pieśni,

dla Polski my,

a Polska dla nas jest.

Jakaś nam jabłoń rzuci kwiat,

jakaś dziewczyna uśmiech da nam,

i wiesz już, o co walka trwa,

i trud, i praca nieustanna.

Bo ty i ja...

Niełatwy trud żołnierskich dni,

jak twarda stal pancernej broni –

lecz obronimy – ja i ty

dziewczęcy śmiech i kwiat jabłoni.

Bo ty i ja...^[1]