Nie na darmo dziś mnie woła

Ten mój polski kraj;

Co masz w sobie najlepszego,

To mi bracie, daj.

Dam ci krew swą, dam ci życie,

Gdy mi mówisz idź,

Bo ja wolę ruszać w pole

Niż w chałupie gnić.

Potrzeba ci ochotnika,

Masz go chmarę, masz,

U twych świętych granic staje

Niezmożona straż!

Kiep i tchórz jest, kto w tej chwili

Nie chce wroga bić.

Ja zaś wolę ruszać w pole,

Niż w chałupie gnić!

A ty wrogu dmij się, dmij się,

Drwię z twych chełpnych warg!

Już ja sadła ci zaleję

Za twój nędzny kark.

Już ja ciebie dziś nauczę

U mych nóg się wić,

Ja, co wolę ruszać w pole,

Niż w chałupie gnić.

Idę w upał, idę w słotę,

Czerń rozbijać w puch,

Harmonijka, druhna moja,

Karabin mój druh!

Oj, ja umiem tych przyjaciół

I kochać i czcić,

Ja, co wolę ruszać w pole,

Niż w chałupie gnić.^[1]