Nie chcę już z tobą dłużej być, nie chcę!

I nie potrafię żyć jak ty!

Nim skamienieje całkiem moje serce

Skończę te wszystkie brudne gry!

Za długo byłem niewolnikiem

Zbyt wiele mi zadałaś ran!

Nie chcę! Nie chcę! Nie pragnę ciebie!

Odchodzę póki siłę mam!

Odchodzę! Nie zatrzymasz mnie!

Ucieknę! Tam, gdzie ciebie nie ma!

A ty nie powiesz nic

Nie powiesz mi nic

Bo nie możesz już

Zatrzymać mnie!

Czasem się łasisz do mnie, jak zwierzę

A potem nagle zadajesz cios

A kiedy krew spływa po plecach

Ty ją zlizujesz i śmiejesz się!

Jak winorośli żarłoczne pędy

Oplątywałaś umysł mój

Już nie raz chciałem się uwolnić

I próbowałem odepchnąć cię

Dzisiaj to zrobię! Uwolnię się!

Ze słodkiej sieci twoich kłamstw!

I nie zrobisz nic, nie powiesz nic

nie powiesz mi nic

bo nie możesz już zatrzymać mnie,

zatrzymać mnie

To całe zło, twoje zło

zostanie z tobą

i będę sam, nareszcie sam

ze swoimi... wspomnieniami, tamtych chwil,

które teraz wydają mi się

tak nierealne i odległe...

Tak nierealne jak sen naiwnego chłopca

który tak pragnie i marzy o czymś

tak nieosiągalnym i niemożliwym

jak twoja czułość i miłość, którą zabiłaś!

Nie chcę z tobą dłużej być

Już nie potrafię żyć jak ty!

Nie zrobię tego z tobą nigdy

I wyrwę z serca cały brud!

Za długo byłem niewolnikiem

Zbyt wiele mi zadałaś ran!

Nie chcę! Nie chcę! Nie pragnę ciebie!

Odchodzę stąd! Nie zatrzymasz mnie!^[2]