Mazur! mazur! zagrzmiały szyby polską nutą,

Melodia wstaje pragnień, wesela i siły…

Snać duszy nam do głębi smutkiem nie zatruto,

Krew się budzi i wrząca leje się przez żyły.

Jedną burzą ochoty jest nam świat w tej chwili.

Polak jesteś!… Niech ziemia dziwi się i zna cię!

Po nową przyszłość pójdziem, gdyśmy śmierć przeżyli –

Bóg z nami! jakoś będzie! w taniec, panie bracie!

Zważ jednak, bo melodia prosta cię zdradziecko

Siecią swoją znienacka splącze i omota.

By tak tańczyć – choć duszę trzeba mieć szlachecką!

Mazur by był z fantazją, musi tłuc we wrota.

W mosiężne nam podkówki obuwie podkuto,

Przelewamy się burzą od ściany do ściany…

Mazur! mazur! zagrzmiały szyby polską nutą

W śmierć pójdziem albo w życie, jak w te huczne tany.^[1]