Pełen talerz, mówisz pełen brzuch

Cały jesteś – mówisz pełen

Jest takie miejsce w kiblu na Starym

Gdzie rym ma kres

Kończą się wagary

Nie znam wielu co kończyli na czczo

Nie mogli złapać szczęścia paszczą

Północ. Mgła przytula się łatwo

Czerwone manto

Trumna z Sąsiadką

Odkrywam w sobie nieśmiałą świadomość że

Życie mi coraz prędzej ucieka

Pada deszcz. Ja mimo to częściej zerkam ku górze

Wtedy ulatnia się ze mnie poeta

Między czarnym i czerwonym

Nie sposób czuć się dobrze

Między czarnym i czerwonym

Bardziej kurczy się ma postać

Jednak nie strzelę sobie w łeb

Nie skoczę w dół z wieżowca

Między czarnym i czerwonym

Będę odwracał łeb do słońca

Ostatnią resztką sił do samego końca

Znam i śpiewam swoją pieśń

Pojawia się tu całkiem inny ktoś

I jeden z nas mówi: Tu się chyba nic nie zmienia

Znam tę twarz

Twarz która zanieczyszcza mury

Zgadnij który z nas cierpi na kompleks dziury

Widzę kilku gości w czerni

Nieomylni pewni i pazerni

Gawiedź u ich stóp wegetuje czerstwo

Pociągi stąd do wieczności omijają nasze stacje

Choć dziś krzyże wiszą niżej

Fermentują się frustracje

Między czarnym i czerwonym…

Odkrywam w sobie nieśmiałą świadomość że

Życie mi prędzej ucieka

Pada deszcz

Ja mimo to częściej zerkam ku górze

Niczym święty Tomasz

Jestem krzywym głosem w chórze

Już chyba północ

Mgła przytula się łatwo

Nie czuję się pewnie kiedy gaśnie światło

Mieszają się słowa i muzyki

Przylepiam nos do szyby

Chrystus w dziurawym ortalionie

Czekam kiedy powie:

Jesteś mgłą

Stań na peronie

Znajdę tobie miejsce w wagonie^[2]