Wstań, o pieśni, zabrzmij, bo świat o pokój woła,

Z biednej ziemi woła do brata brat.

Z głodu, ognia, wojny dziś wznoszą się ramiona

Ludzi wszystkich lądów i ras, i wiar.

Ref.: Pokój człowieka to chlebem się przełamać

Pokój człowieka to broń wyrzucić z dłoni,

Służyć dobrocią, światło nieść w mroku!

Pokój, żyjemy w pokoju.

Ach bieg dziejów zmienić, ich sens ukazać nowy!

W ludziach dobrej woli jest jutra los.

W miłość, nie w rakiety dziś trzeba świat uzbroić,

Aby znów nie spłynął ni krwią ni łzą.

Ref.: Pokój człowieka to chlebem się przełamać

Pokój człowieka to broń wyrzucić z dłoni,

Służyć dobrocią, światło nieść w mroku!

Pokój, żyjemy w pokoju.

Mężom stanu pokój, gdy skroń ich troski pełna,

Dziecku, matce, bliźnim bądź pokój im.

Więc przekażmy sobie tę pieśń,

By wciąż nas strzegła, aby przekształciła tę ideę w czyn.

Ref.: Pokój człowieka to chlebem się przełamać

Pokój człowieka to broń wyrzucić z dłoni,

Służyć dobrocią, światło nieść w mroku!

Pokój, żyjemy w pokoju.

Niech się niesie wokół ta pieśń, co głosi pokój

Pieśń o ludzkich prawach, co rodzą ład.

Państwa i narody chcą zaufać słowu

W nim chcą śpiewać wolność,

W niej żyć i trwać.^[1]