Miętowe pocałunki

Witają świt pogodny

Budzimy się do życia

Siebie głodni, siebie głodni.

Trzcinowe Twoje ciało

Okryte tylko niebem

Walczymy z chłodem nocy

Głodni siebie, głodni siebie.

Jak czerń i biel

Jak blask i cień,

Jak dźwięk z milczeniem

Tak my nienasyceni.

Jak żar i lód

Jak śmiech i ból,

Jak czas z istnieniem

Tak my nienasyceni.

Nie damy się pogodzić

Na dłużej niż dwa serca,

Spragnieni i łagodni,

Głodni szczęścia, głodni szczęścia.

Nie damy się ocalić

By istnieć jak osobni,

Wolimy stać się żarem,

Szczęścia głodni, szczęścia głodni.

Jak czerń i biel

Jak blask i cień,

Jak dźwięk z milczeniem

Tak my nienasyceni.

Jak żar i lód

Jak śmiech i ból,

Jak czas z istnieniem

Tak my nienasyceni.

Jak czerń i biel

Jak blask i cień,

Jak dźwięk z milczeniem

Tak my nienasyceni.^[2]