Daj mi, proszę, dobry Boże,

Zamiast drogi – to bezdroże,

Które prosto poprowadzi

Poprowadzi mnie w nieznane.

Innym, dobry Boże, zostaw

Wstęgi ulic i autostrad,

A ja niech już na manowcach pozostanę!

Pozwól mi się, Boże, błąkać

Po gęstwinach i po łąkach,

W niepewności wydeptywać tysiąc ścieżek.

Wydeptywać tysiąc ścieżek.

Nie bój się, że gdzieś przepadnę,

Dokąd iść mam – nie odgadnę...

Uwierz we mnie, jak ja w ciebie, Boże, wierzę!

Spełnij, proszę, o czym marzę!

Niech pod tęczy twej ołtarzem

Wyspowiadam gorzkie żale, słodkie grzechy!

I niech sercu siły doda

Darowana mi swoboda,

Co nie szczędzi mi ni smutku, ni pociechy!

Choć niejeden dasz mi, Boże,

Do zgryzienia twardy orzech,

Daj też iskrę, żeby radość z niej rozniecić!

I nadzieję mi pozostaw,

Że gdy drodze swej nie sprostam,

Ty, mój dobry Boże, wyjdziesz mi naprzeciw!^[2]