Biedny polny kwiat

Targany ręką wiatru

Niepotrzebna kreska hen wśród łąk

Biedny polny kwiat

Podobny do mnie bratek

Prawie ja

Żyłam tak jak on

Nieważny cień na trawie

Czasem kropla rosy spadła z rzęs

Teraz wraca myśl do tamtych dni

Gdy świat zmienił mnie

Porwał mnie

Widzę się, to ja

Mój polnej łące swe „cześć”

Widzę się, to ja

Pierwszy raz na scenę mam wejść

Boję się i chcę

Już światła niosą mnie

Tyle marzeń, tyle braw, jaki strach

I nagle big band w ruch

Nagle staje się ten cud

Graj – już puka w drzwi me nowe życie

Graj – ja kocham rytm

Graj – uwalniaj puls jak serca bicie

Graj – niech scena drży

Bo w ciszy, w ciszy gubię się

W ciszy dawne sny straszą mnie

Biedny polny kwiat

Zazdrości pięknej róży

Chociaż widział jak na ścięcie szła

Myślę, czy i ja tę zazdrość w sobie mam

Kiedy rytm wzywa mnie

Graj – już puka w drzwi me nowe życie

Graj – ja kocham rytm

Graj – uwalniaj puls jak serca bicie

Graj – niech scena drży

Gdy szalony bas znów ze mną gada

Graj – uwielbiam tak

Graj – niech strumień nut kaskadą spada

Niech ogarnie świat –

Mój koncert trwa!^[2]