Pomnę czas dziecinnych lat

Gdym zabawek parę miał

Tam na warcie pośród nich

Ołowiany żołnierz stał

Przez dziecinny pokój mój

Aż do ostatniego tchu

Posyłałem go na bój

I śpiewałem głośno mu:

Mój żołnierzyku

Do ataku idź jak w dym

Zabaw trochę strojne lalki

Nudno im

I nie tchórz w walce

Trąbka gra, maszeruj więc

A gdy zechcę, kiwnę palcem

Zrobisz bęc

A baranek co się na

Z marcepanu łące pasł

Beczał: żołnierzyku, ach

Umrzyj dla nas jeszcze raz

Pajac prężył sznurki swe

Drapał się na klocków stos

I wyręczał dzielnie mnie

Żołnierzowi krzycząc w nos:

Mój żołnierzyku

Do ataku idź jak w dym

Zabaw trochę strojne lalki

Nudno im

I nie tchórz w walce

Trąbka gra, maszeruj więc

A gdy zechcę, kiwnę palcem

Zrobisz bęc

I nie przeszło mi przez myśl

Kiedym sen dziecinny śnił

Że się mogą bawić mną

Tak, jak bym z ołowiu był

Że pajacom nie drgnie brew

Kiedy w kwiecie młodych lat

Padnę, choć nie ołów krew

Nie dziecinny pokój świat

Mój żołnierzyku

Do ataku idź jak w dym

Zabaw trochę strojne lalki

Nudno im

I nie tchórz w walce

Trąbka gra, maszeruj więc

A gdy zechcę, kiwnę palcem

Zrobisz bęc

A gdy zechcą, kiwną palcem

Zrobię bęc^[2]