Noc umarła – nastał dzień

słońce nad połoniną

ginie mgła – odsłania świat

a las czerwienią spłynął

cichy potok – budzi się

orzeł straż swą zaczyna

taka cisza – taniec barw

nad uśpioną doliną

dlaczego są takie piękne

dlaczego tak złe dla ludzi

dlaczego moje Bieszczady

tak kocham i nienawidzę

znów bez forsy – żadnych szans

z taką myślą się budzę

nie ma pracy – przyszłości też

na tym smutnym odludziu

znów na krechę będziemy pić

by zapomnieć o jutrze

potem rano potworny kac

i przepita twarz w lustrze

dlaczego są takie piękne

dlaczego tak złe dla ludzi

dlaczego moje Bieszczady

tak kocham i nienawidzę

moje góry a w nich mój dom

moje miejsce wśród ludzi

nie chcę nigdy porzucać go

nie chcę go nienawidzić

muszę zabić miłość mą

do tej ziemi okrutnej

muszę uciec daleko stąd

przed szaleństwem i smutkiem

dlaczego są takie piękne

dlaczego tak złe dla ludzi

dlaczego moje Bieszczady

tak kocham i nienawidzę

dlaczego ta ślepa miłość

stała się z czasem szaleństwem

dlaczego moje Bieszczady

są mym największym przekleństwem.^[2]