Kiedyś latem w blasku ranka zobaczyłem pośród drzew,

jak czarnulka Mołdawianka obierała winny krzew.

Pokraśniałem i pobladłem i po chwili rzekłem jej,

chodźmy nad rzeczulkę witać barwę letnich zorz.

Rozwichrzony klon zielony szumi las,

kocham ciebie, jakże mi bez ciebie żyć.

Klon zielony rozwichrzony i w górze burzy się liść.

A czarnulka Mołdawianka roześmiała mi się w twarz.

Partyzancki, mołdawiański już się zbiera oddział nasz.

W blasku ranka partyzantka pożegnała wieś,

las na ciebie czeka, lepiej bron do reki weź.

I czarnulka Mołdawianka tajna dróżką poszła w świat.

Zostawiła mnie kochanka nie zabrała z sobą w las.

O czarnulce Mołdawiance rozmyślałem często w noc,

wreszcie w partyzantce znowu zaczął się nasz los.^[2]