Król Edmund kazał w trąby dąć

Na znak i pogotowie,

Bowiem do brzegów Anglii skądś

Przybili Wikingowie.

A widok ich był straszny, acz

Nie brakło mu uroku:

Na burtach statków rzędy tarcz,

Na dziobach – głowy smoków.

I zaraz rosły, płowy lud

Sypnął się z wąskich łodzi –

Syn Swena, Kanut w bój ich wiódł,

Szesnastoletni młodzik.

W obronie zaś angielskich pól

Stanął jak dąb wysoki,

Syn Ethelreda, młody król,

Edmund Żelazoboki,

Straszliwa się zaczęła rzeź,

Rzężenia i charkoty,

I taka była bitwy treść,

Lecz jakiż był jej motyw?

Jaki był rzezi cel i sens

I jaki był rezultat

Wysiłków, zwycięstw, łez i klęsk

Edmunda i Kanuta?

Tysiąc szesnasty wówczas rok

Trwał, naszej smutnej ery,

Więc dawnookrył czas i mrok

Poległe bohatery,

Lecz związek przyczynowy trwa

Choć wiek dwudziesty nastał –

Ludność jaśniejszą cerę ma

W podbitych wówczas hrabstwach

I oczu błękitniejszy ton

I włos jak zboże w lipcu,

I po to był potrzebny zgon

Obrońców i zdobywców.

Za twoją policzkową kość,

Za smagłą twarz, lub bladą,

Gdzieś kiedyś w dziejach jakiś gość

Miał poderżnięte gardło.

Więc twa odrębność i twój styl

Tkwią korzeniami w trumnie,

Choć wilka nie pożera wilk,

Choć człowiek, to brzmi dumnie.^[1]