Może teraz być wesołym człowiek zwątpiony,

Albowiem już od niewoli wyswobodzony,

Która go trapiła, pod swą moc podbiła, jako grzesznego;

Teraz pocieszony, więc i wydźwigniony od Pana swego.

Już proroctwa wypełnione, już i pociechy

Nastąpiły obiecane, szwankują grzechy;

Panna to sprawiła, która porodziła Odkupiciela

Stworzyciela swego, a co największego i Rodziciela.

Dziwne to są tajemnice i niepojęte.

Rozumem przyrodzonym nigdy nie objęte:

Panna czysta rodzi, przecież w wieńcu chodzi nienaruszona:

Powiła nam Pana, chociaż była sama z wieków stworzona.

Pójdźmy teraz prawem sercem, nie omieszkajmy,

Syna tego wraz z Panienką dziś przywitajmy,

A prośmy ich o to, żeby sprośne błoto grzechu brzydkiego

Zgładzili bez strachu, przywiedli do gmachu nas niebieskiego.

Amen.^[1]